Doelen...

"Wat is jouw stip op de horizon?"

"Welke functie wil jij over vijf jaar hebben?"

"Hoe ziet jouw leven er over tien jaar uit?" 

Herken je dit soort vragen? Dit kom ik heel vaak tegen in mijn werk, bij coaches, in gesprekken tijdens feestjes of zo. Allemaal belangrijke vragen, die heel helpend kunnen zijn als je je hebt blind gestaard op wat er in je leven gebeurt en als je even niet meer weet waar het heen moet. Het kan dan heel helpend zijn om eens even een stapje terug te doen, achterover te leunen en als het ware 'door je oogharen' naar je leven te kijken. Wat zijn de grote lijnen in je leven, wat is de rode draad, wat zijn voor jou de belangrijke dingen. Heerlijk, zo'n gesprek met jezelf (of soms ook met een ander). Dat kan echt helpen om een richting te kiezen als je voor een keuze staat. Of om alvast te weten "díe kant in ieder geval niet op!", ook al weet je dan nog niet precies welke kant dan wel. 

Toch kunnen dat soort goede vragen ook een heel andere uitwerking hebben. Als ze gebruikt worden als een soort meetlat, worden het heel dwingende vragen. Als je dan geen stip op de horizon hebt, of niet weet welke rol je over vijf jaar wilt hebben, nou, dan is er wel wat mis met je! Dan moet je doel meteen worden om een doel te zien te krijgen! Dat is mij weleens gebeurd. Het zorgde voor een hoop stress en zelfkritiek: ik wist het gewoon niet.

En eigenlijk nog steeds niet... Inmiddels weet ik dat ik gewoon niet zo'n soort mens ben. Ik heb geleerd dat ik niet zo erg van doelen en piketpaaltjes ben; ik ben meer een zwerver die vooral op zoek is naar de mooie en interessante dingen in het leven. Dus in plaats van een doel na te streven, doe ik ontdekkingen. Soms enorme, soms ook hele kleine, die ik niet opmerkte toen ik nog doelen achterna joeg. Mij geeft dat rust en de ruimte om af en toe eens gewoon even stil te staan en niet te streven. 

Of je nou wel of niet een 'doelen-mens' bent: mooie ontdekkingen gun ik jou (en mij) ook!